Το diadrastiko έγραψε: «Μόλις πληροφορήθηκε γι’
αυτόν (τον Ιησού) κάποια γυναίκα που το κορίτσι της κατεχόταν από δαιμονικό
πνεύμα ήρθε κι έπεσε στα πόδια του. Η γυναίκα αυτή ήταν ειδωλολάτρισσα (ἡ δὲ γυνὴ ἦν Ἑλληνίς)
και καταγόταν από την Φοινίκη της Συρίας (Συροφοινίκισσα
τῷ γένει). Παρακαλούσε, λοιπόν, τον Ιησού
να θεραπεύσει το κορίτσι της από το δαιμόνιο. Εκείνος όμως της είπε “Άσε πρώτα
να χορτάσουν τα παιδιά , γιατί δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των
παιδιών και να το πετάξει στα σκυλιά
(τοῖς κυναρίοις
βαλεῖν).” “Ναι, κύριε”, του αποκρίθηκε η
γυναίκα “αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα των παιδιών, που πέφτουν από
το τραπέζι”». (Κατά Μάρκον Ζ΄25-30)
Με άλλα λόγια, μέσω της απλής γυναίκας που βρέθηκε στην ανάγκη
Του και η οποία ήταν Ελληνίδα, ο Ιησούς,
εμμέσως πλην σαφώς, προσδιορίζει και κατά συνέπεια αποκαλεί τους Έλληνες… σκυλιά. Μα, κι αν προσπαθήσουμε και καταφέρουμε να δικαιολογήσουμε και να «μπαλώσουμε» καταστάσεις με το «Συροφοινίκισσα» που αναφέρεται στην συνέχεια, οι προσβλητικοί χαρακτηρισμοί ή οι έστω οι «παρομοιώσεις» Του
δεν δικαιολογούνται και δεν ταιριάζουν στο προφίλ του ανθρώπου που δίδαξε το «αγαπάτε αλλήλους»!
Σημ. Αν δεν έχετε Καινή Διαθήκη στο πρωτότυπο αρχαίο
ελληνικό κείμενο, δεν θα μάθετε ποτέ ότι η γυναίκα που έπεσε στα πόδια του
Ιησού ήταν Ελληνίδα…
Δείτε και «ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ». ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ…
loading...