Το παράδοξο της απόστασης των γαλαξιών

[16/04/2016 - 11:45]

Γιατί η ακτινική ταχύτητα απομάκρυνσης των γαλαξιών είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερη είναι η απόστασή τους από τη Γη;

Διευκρίνιση σχετικά με τους γαλαξίες και με το κοσμικό έτος το οποίο διαρκεί 226 εκατομμύρια χρόνια και αφορά στην περιφορά του Ήλιου μας γύρω απ τον «Γαλαξία μας»: Η Γη δεν ανήκει σε γαλαξία,

(Η Αποκάλυψη του Σύμπαντος) δεδομένου αυτού δεν υπάρχει ο όρος «Γαλαξίας μας», συνεπώς η έκφραση: «η κίνηση του Ήλιου γύρω απ τον Γαλαξία μας» αφορά στην μετατόπισή του πάνω στο δίσκο που βρίσκεται, ως προς την περίμετρο του ίδιου του δίσκου η οποία συντελείται σε 226 εκατομμύρια χρόνια και επιπροστίθεται στην περιφορά του γύρω απ τη Γη. Είναι όμως τόσο βραδεία αυτή η κίνησή του που μπορεί να θεωρηθεί αμελητέα και να μην τη λάβουμε σαν παράμετρο στην εξήγηση του μηχανισμού του σύμπαντος θεωρώντας τον σταθερό πάνω στο δίσκο.

Τα συμπλέγματα «μορίων» που ονομάσαμε γαλαξίες είναι σύνολα στοιχείων του οργανισμού που ονομάσαμε Σύμπαν και σχηματίζουν στοιβάδες δημιουργώντας «ιστούς», «νευρικά δίκτυα» κ.λ.π.

Όλα τα μόρια του δίσκου δεν ανήκουν σε κάποια στοιβάδα, αυτά τα βλέπουμε σαν μεμονωμένα χωρίς να ανήκουν σε γαλαξία, συνθέτουν όμως όλα μαζί τον δίσκο που έχουμε τη δυνατότητα να εξερευνήσουμε βρισκόμενοι μέσα σ αυτόν χωρίς να ανήκουμε στον ίδιο.

Κατά την ανάλυση του οργανισμού ενός ζώου βλέπουμε στο μικρόκοσμο ότι απαρτίζεται από μόρια με συγκεκριμένη συνοχή μεταξύ τους, με δυνάμεις που τα συγκρατούν στη θέση τους και δημιουργούν συγκεκριμένα όργανα π.χ. συκώτι. Τα μόρια καθώς και τα άτομα των μορίων, σε κάθε περίπτωση ανάλογα με το όργανο που συνθέτουν παρουσιάζουν διαφορετική συμπεριφορά! Κατά την ανάλυση του ατόμου παρατηρούμε ότι περιστρέφονται γύρω από τον πυρήνα του κάποια σωματίδια, το ίδιο συμβαίνει και στον οργανισμό που ονομάσαμε Σύμπαν, τα σώματα που ονομάσαμε πλανήτες περιστρέφονται γύρω απ το άστρο τους που είναι σε μεγέθυνση ο πυρήνας ενός ατόμου.

Η Γη είναι στοιχείο ενός βραχίονα του Σύμπαντος και διαγράφει περιστροφική κίνηση γύρω απ το κέντρο του. Ο βραχίονας αυτός μαζί με τους άλλους βραχίονες (ένας απ αυτούς συγκρατεί τη Σελήνη) και τις περιμέτρους του Σύμπαντος και του δίσκου, αποτελούν τον «οστέινο» ιστό του οργανισμού αυτού, τον σκελετό του Σύμπαντος ο οποίος δεν είναι αντιληπτός απ τον Άνθρωπο.

Κατά την περιστροφή, η Γη περιστρεφόμενη γύρω απ τον άξονά του και γύρω απ τον εαυτό της απέχει συγκεκριμένη απόσταση απ το κέντρο του δίσκου. Η απόσταση αυτή καθορίζεται σε κάθε χρονική στιγμή απ τις ελλείψεις των περιμέτρων του Σύμπαντος και του δίσκου και μεταβάλλεται ελάχιστα, μπορούμε στην εξήγηση του συγκεκριμένου φαινομένου να τη θεωρήσουμε σταθερή.

Συνέπεια αυτών των ελλειπτικών τροχιών είναι και η αυξομείωση της απόστασης Γης – Σελήνης.

Κατά την περιστροφή του δίσκου στην εσωτερική περίμετρο του Σύμπαντος, οι γαλαξίες (επειδή αποτελούν στοιχεία της δομής του) μετακινούμενοι μαζί του μεταβάλουν την απόστασή τους ως προς τη Γη αλλά όταν διέρχονται πίσω απ τον κεντρικό άξονά του Σύμπαντος, δηλαδή όταν παρεμβάλλεται ο κεντρικός άξονας μεταξύ κάποιου (ων) απ αυτούς και της Γης δεν είναι ορατοί απ τη θέση μας. Αν μπορούσαμε τότε να τους παρατηρήσουμε θα βλέπαμε ότι στο σκοτεινό τόξο που διανύουν πλησιάζουν στη Γη αντί να απομακρύνονται. (Η Περιγραφή του Σύμπαντος). Όταν επανέρχονται στον κοσμολογικό ορίζοντα του ορατού Σύμπαντος έχουν απόσταση απ τη Γη μεγαλύτερη απ αυτή της προηγούμενης περιστροφής τους η οποία οφείλεται στη διαστολή του και μόνο.

Αν το Σύμπαν είχε σταθερό μέγεθος, δηλαδή δεν διαστέλλονταν ούτε συστέλλονταν, θα παρατηρούσαμε ότι ο προς εξέταση γαλαξίας σε κάθε περιστροφή θα είχε ακριβώς ίδιο διάγραμμα ακτινικής ταχύτητας.

Στο κοσμολογικό πεδίο του ορατού Σύμπαντος η ακτινική ταχύτητα απομάκρυνσης των γαλαξιών είναι τόσο μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερη είναι η απόστασή τους από τη Γη, αλλά εκτός του πεδίου αυτού συμβαίνει το αντίθετο.

Ιδομενέας

Διαβάστε τη συνέχεια

loading...
loading...
Loading...
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ