Η τρομακτική έπαυλη με το στοιχειωμένο δρύινο κρεβάτι

[10/10/2019 - 14:27]

Η τρομακτική έπαυλη με το στοιχειωμένο δρύινο κρεβάτι

Στις όχθες του ποταμού Τάμεση, αρκετά πιο πέρα από τη βρετανική μητρόπολη, σε μια απόκεντρη και ρομαντική γωνιά της εξοχής, μακριά από την τύρβη της πολυκύμαντης ζωής του Λονδίνου, βρισκόταν ένα από τα πιο όμορφα και γραφικά χωριά της Αγγλίας, το Cookham.

Πολύ κοντά στο χωριό, λίγο πιο κάτω από μια ημιερειπωμένη γοτθική μεσαιωνική εκκλησία, ξεχώριζε ένα τεράστιο αγροτικό αρχοντόσπιτο παλαιού αρχιτεκτονικού ρυθμού, που οι αιωνόβιοι στιβαροί του τοίχοι αντανακλούσαν τις θύμησες των ιδιότροπων και ατσαλάκωτων λόρδων περασμένων εποχών, οι οποίοι υπήρξαν κύριοι και αφεντάδες των απέραντων εκτάσεων των υποστατικών τους.

Και πράγματι, το αρχοντόσπιτο αυτό, κρυμμένο επιμελώς πίσω από ένα παραπέτασμα βαθυπράσινου και αειθαλούς κισσού, προσέδιδε στο γύρω τοπίο μια χροιά μυστηρίου και σοβαρής μελαγχολίας. Ακατοίκητο από τότε που πέθανε ο προτελευταίος των κυρίων του, ο Λόρδος Lonsdowne, φυλασσόταν μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα από κάποιον γηραιό κηπουρό, ονόματι Τζον Μόρλεϊ και τη σύζυγό του.

Εν τούτοις, το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του σπιτιού εκείνου δεν ήταν τόσο η βαριά, μελαγχολική του όψη, ανακατεμένη με την αίγλη και την επιβολή, όσο οι διάφορες φήμες ότι κάτι αλλόκοτο και μυστηριώδες συνέβαινε κατά καιρούς εκεί μέσα. Και αυτό ακριβώς ήταν η αιτία που η έπαυλη έμενε ακατοίκητη και έρημη.

Οι γύρω αγρότες γνώριζαν από παραδόσεις και φήμες ότι σε ένα από τα δωμάτιά του βρισκόταν ένα παμπάλαιο δρύινο κρεβάτι, ένα χειροποίητο κομψοτέχνημα της ξυλουργικής του 16ου αιώνα.

Έλεγαν, λοιπόν, πως όποιος τύχαινε να κοιμηθεί στο επιβλητικό εκείνο κρεβάτι και μάλιστα, εάν άφηνε αναμμένο τον λύχνο του περίτεχνου δερμάτινου αμπαζούρ στο πλαϊνό κομοδίνο, καταλαμβανόταν από άγριους εφιάλτες και έβλεπε, στερεότυπα, πάντοτε την ίδια γυναίκα, να βασανίζεται ανηλεώς και εν τέλει, να αποκεφαλίζεται με πέλεκυ.

Τότε, ο κοιμισμένος ξυπνούσε έντρομος και υπό το αμυδρό φως του λύχνου, έβλεπε ενώπιόν του για λίγα δευτερόλεπτα το λευχείμον φάντασμα μιας ακέφαλης γυναίκας, της οποίας το κεφάλι, μακριά από το σώμα, γελούσε σαρδόνια πάνω στο κομοδίνο.

Κατόπιν, τα πάντα εξαφανίζονταν, όχι όμως και ο τρόμος του ανθρώπου, που βίωνε αυτή την υπερφυσική εμπειρία.

Κατά την άνοιξη του 1904, δύο φίλοι του 5ου Μαρκησίου του Lonsdowne, Henry Petty Fitzmaurice, που ήταν τότε ο ιδιοκτήτης της έπαυλης, συζητώντας μεταξύ τους για διάφορα θέματα σε μια πολυτελή αίθουσα μιας από τις αριστοκρατικότερες λέσχες του Λονδίνου, έστρεψαν τη συζήτηση και στο αγροτικό εκείνο καταφύγιο, για το οποίο είχε επικρατήσει να λέγεται πως ήταν στοιχειωμένο.

-Αλήθεια, Μαρκήσιε, γιατί δεν περνάς το καλοκαίρι σου εκεί; Ή μήπως πιστεύεις στις αλλόκοτες φήμες για την περιουσία σου; ρώτησε ο ένας εκ των δύο φίλων, ονόματι Σερ Ουίλιαμ.

-Μάλιστα, φίλοι μου! Γελάστε, αν θέλετε, αλλά δεν ντρέπομαι να σας ομολογήσω ότι φοβάμαι. Ο μακαρίτης ο πατέρας μου είχε κοιμηθεί μια φορά πάνω στο δρύινο κρεβάτι και είδε φαντάσματα. Δεν επιθυμώ ούτε να πειραματιστώ, απάντησε ο Μαρκήσιος.

-Μπα! Μα, τότε, στοιχηματίζω, Μαρκήσιε, είκοσι λίρες ότι εγώ θα μπορούσα να κοιμηθώ στο περίφημο δρύινο κρεβάτι και με αναμμένο τον λύχνο στο δερμάτινο αμπαζούρ και ό,τι άλλο θέλετε, χωρίς να δω ούτε φαντάσματα, ούτε τίποτα!

-Καλά, φίλε μου! Δέχομαι το στοίχημα. Μπορείς να πας όποτε θελήσεις.

-Σύμφωνοι, Μαρκήσιε.

Λίγες μέρες αργότερα, αποφάσισε ο Σερ Ουίλιαμ να μεταβεί στο Cookham και ευθύς μπαίνοντας μέσα στους καλοφροντισμένους κήπους του, είπε στον γηραιό κηπουρό να του ετοιμάσει το δωμάτιο με το δρύινο κρεβάτι. Ο κηπουρός σάστισε μονομιάς και κοίταξε τον επισκέπτη έκθαμβος. Βρήκε το θάρρος και υπενθύμισε στον ευγενή καλεσμένο του Μαρκησίου τους ζοφερούς θρύλους.

-Ανοησίες! Δεν πιστεύω τίποτα! Απλώς κάνε ό,τι σου λέω, αντέταξε στον κηπουρό.

Πράγματι, όταν βράδιασε, μετά το πλούσιο δείπνο, ο Σερ Ουίλιαμ αποσύρθηκε στη μυστηριώδη κρεβατοκάμαρα. Άναψε τον λύχνο και αποκοιμήθηκε, γελώντας για τις σαχλαμάρες τις οποίες πίστευε ο κόσμος.

Θα κοιμόταν περίπου τρεις ώρες. Ήταν δύο μετά τα μεσάνυχτα, όταν ο Σερ Ουίλιαμ αναπήδησε από το ξυλόγλυπτο δρύινο κρεβάτι, κάτωχρος και αποσβολωμένος. Είχε μείνει με τους οφθαλμούς του διεσταλμένους από τον βαθύ τρόμο, προσηλωμένους πάνω στο διπλανό κομοδίνο.

Αφού κατόρθωσε με πολύ κόπο να ανακτήσει την ψυχραιμία του, κάλεσε τον γέρο Τζον, τον κηπουρό και επιστάτη της έπαυλης, να του φέρει λίγο τσάι. Ο Τζον παρατήρησε ότι ο επισκέπτης ήταν μεν ήρεμος, αλλά τρομακτικά χλωμός.

Όταν ο Σερ Ουίλιαμ επέστρεψε στο Λονδίνο, συνάντησε τον Μαρκήσιο στη λέσχη και δίχως να τον χαιρετήσει πρώτα, έβγαλε και μέτρησε τις είκοσι λίρες, ενώ οι αριστοκράτες θαμώνες τον είχαν περιστοιχίσει με φανερή περιέργεια.

-Φίλε μου, έχασα το στοίχημα. Για τρεις συνεχείς νύχτες κοιμήθηκα πάνω στο δρύινο κρεβάτι. Και τις τρεις νύχτες, λοιπόν, είδα, χωρίς την παραμικρή παραλλαγή, κάτι μυστηριώδες, το οποίο δε δύναται πλέον να ονομαστεί όνειρο. Στρατιώτες με ενδυμασίες της εποχής του Κρόμγουελ έμπαιναν στο δωμάτιο και έσυραν από το κρεβάτι μια ωραία γυναίκα ευγενούς μορφής και την επέβαλαν σε φρικώδη βασανιστήρια για να μαρτυρήσει κάτι. Εκείνη αντιστεκόταν με αξιοπρέπεια και τόλμη και τέλος, ένας από τους στρατιώτες την αποκεφάλιζε με έναν πέλεκυ. Στο σημείο αυτό ξυπνούσα ξέπνοος, περίρρυτος από ψυχρό ιδρώτα και με φρίκη έβλεπα το ακέφαλο πτώμα της θαρραλέας εκείνης καλλονής να περιφέρεται στο δωμάτιο και το αποκομμένο κεφάλι της πάνω στο κομοδίνο, κάτω από το δερμάτινο αμπαζούρ, να γελά σατανικά. Αν κοιμόμουν μια φορά ακόμη εκεί μέσα, θα παραφρονούσα!

Δύο Καθηγητές, μέλη της βρετανικής Εταιρείας Πνευματιστικών Φαινομένων, ξεκίνησαν αμέσως να ερευνούν το περιστατικό, προσπαθώντας να δώσουν μια επιστημονική εξήγηση στο ακατανόητο αυτό γεγονός.

Η τρομακτική έπαυλη με το στοιχειωμένο δρύινο κρεβάτι έμενε έρημη και ακατοίκητη, παρά τη μοναδική ομορφιά της, καθώς όλοι έτρεμαν το φάντασμα της ακέφαλης γυναίκας, που το αποκομμένο άγρια με πέλεκυ κεφάλι της κάγχαζε σαρδόνια.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΧΡΟΝΟΣ», στις 25/09/1904

strangepress.gr

Διαβάστε τη συνέχεια

loading...
Loading...
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ