Δώδεκα Μονοπάτια προς την Ανώτερη Συνειδητότητα

[22/10/2019 - 15:14]

Δώδεκα Μονοπάτια προς την Ανώτερη Συνειδητότητα

Ο Ken Keyes έχει γράψει 15 βιβλία για την ευτυχία. Έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, μιλώντας για την ευτυχία. Είναι παράλυτος και στα χέρια και στα πόδια. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ούτε τα χέρια, ούτε τα πόδια του, παρ’ όλα αυτά, λέει ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, εκτός κι αν έχουμε προσκόλληση σε κάτι που μας λείπει, που στη δική του περίπτωση είναι η χρήση των χεριών και των ποδιών.

Στα βιβλία, «Η Ψυχολογία της Ευτυχίας» και «Αυτογνωσία», θα βρείτε πολλές ακόμα λεπτομέρειες για το θέμα.

Η ιδέα του Ken Keyes, με την οποία συμφωνώ απόλυτα, δεν ξεκίνησε από αυτόν. Ξεκίνησε πριν από 2.500 χρόνια από ένα σοφό που λεγόταν Patanjali, ο οποίος έχει γράψει ένα πολύ μικρό βιβλίο με 200 φράσεις μόνο, εξηγώντας πώς μπορεί ο άνθρωπος να φωτιστεί. Σ’ αυτό το βιβλίο, μιλάει για τις πέντε αιτίες του ανθρώπινου πόνου,  γιατί ο άνθρωπος υποφέρει.

Εξηγεί, ότι ο άνθρωπος δεν είναι σώμα, αλλά πνεύμα αιώνιο, μια συνειδητότητα που υπάρχει πριν από το σώμα, και θα υπάρχει μετά από το σώμα, αλλά όσο είναι ενσαρκωμένο, παθαίνει μια μορφή αμνησίας ή άγνοιας, και χάνει την επίγνωση της φύσης του. Μπορεί να πιστεύει ότι είναι πνεύμα, αλλά στην πορεία δεν το βιώνει. Είναι άλλο να  πιστεύουμε ότι είμαστε πνεύμα, και  άλλο να βιώσουμε την αιώνια μας ύπαρξη, αξία, και ελευθερία που έχουμε σαν πνεύμα.

Παθαίνοντας αυτή την αμνησία, είναι σαν το ηλεκτρικό ρεύμα που περνάει μέσα από τη λάμπα, και την ώρα που περνάει από τη λάμπα, νομίζει ότι είναι η λάμπα, και ξεχνάει ότι είναι ρεύμα, και ότι η ύπαρξή του είναι ανεξάρτητη από τη λάμπα.

Καθώς εκφράζεται μέσα από τη λάμπα, νιώθει και πιστεύει ότι είναι λάμπα, νιώθει ότι είναι ξεχωριστή από τις άλλες λάμπες, συγκρίνει τον εαυτό της με τις άλλες λάμπες, νιώθοντας ανώτερη ή κατώτερη. Νιώθει κίνδυνο και φοβάται πάρα πολύ ότι θα τελειώσει η λάμπα.

Κι όμως το ρεύμα, δεν ήταν ποτέ η λάμπα. Με την ίδια έννοια, εμείς δεν ήμασταν ποτέ το σώμα. Έχουμε ένα σώμα, και είναι σημαντικό να το αγαπήσουμε και να το φροντίσουμε με κάθε τρόπο, με σωστή διατροφή, με άσκηση, με αναπνοή, με χαλάρωση, με περπάτημα. Άλλο να λέμε, έχουμε ένα αυτοκίνητο που το αγαπάμε και το φροντίζουμε, και άλλο όταν είμαστε μέσα στο αυτοκίνητο, να νομίζουμε ότι είμαστε το αυτοκίνητο.

Επειδή έχουμε αμνησία, ταυτιζόμαστε αποκλειστικά με το σώμα και το νου και λέμε : «Είμαι αυτό». Αυτή η αποκλειστική ταύτιση με το σώμα και το νου, δημιουργεί φόβο: φόβο για τον πόνο και φόβο για το τέλος της ύπαρξης. Ξέρουμε ότι το σώμα μπορεί να πονέσει και ξέρουμε ότι το σώμα θα σταματήσει να υπάρχει. Το ίδιο και ο νους. Φοβόμαστε για το συναισθηματικό πόνο, ειδικά την απόρριψη και τη μοναξιά, και φοβόμαστε για το τέλος του νου.

Αυτός ο φόβος, μάς κάνει να προσπαθούμε να βρούμε την ευτυχία μας, την αξία, την ασφάλεια, την πληρότητα, την απόλαυση, μέσα από πράγματα έξω από εμάς. Και τι κάνουμε; Προσκολλιόμαστε. Προσκολλιόμαστε σε ανθρώπους, σε ουσίες, σε αντικείμενα, σε γλυκά, σε χρήματα, στο τσιγάρο, στο κομπιούτερ. Αποκτάμε προσκόλληση σε πράγματα έξω από τον εαυτό μας, για να βιώσουμε την ευτυχία μας. Για να βιώσουμε ότι αξίζουμε, ότι είμαστε ασφαλείς, ότι είμαστε ελεύθεροι, ότι η ζωή μας έχει νόημα.

Αυτές οι προσκολλήσεις, δεν λύνουν το πρόβλημα, γιατί δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα από αυτά που είναι έξω από μας. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους ανθρώπους, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι θα γίνει, και τι θα έχουμε. Οι συνθήκες αλλάζουν. Το βιώνουμε αυτό σήμερα στην Ελλάδα με την οικονομική κρίση, όπου παροχές που ήταν αυτονόητες, δεν υπάρχουν πια.

Η προσκόλληση, όχι μόνο δεν λύνει  το πρόβλημα, αλλά  τελικά το αυξάνει. Γιατί; Επειδή τώρα έχουμε άγχος, αν θα μπορούμε να αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε. Έχουμε άγχος, αν θα το κρατήσουμε, όταν το αποκτήσουμε. Νιώθουμε θυμό, προς τους ανθρώπους που θεωρούμε ότι μας εμποδίζουν να αποκτήσουμε αυτό, στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι, ή που μας παίρνουν αυτό στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι. Νιώθουμε ζήλια, προς τους ανθρώπους που έχουν αυτό που θέλουμε, και δεν το έχουμε εμείς. Και όταν τελικά αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, δεν ησυχάζουμε, επειδή νιώθουμε φόβο μήπως το χάσουμε.

Η αλήθεια είναι, ότι δεν μπορούμε να απολαύσουμε έναν άνθρωπο ή ένα πράγμα, στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι. Όταν είμαστε εξαρτημένοι από κάποιον, υποβόσκει μέσα στο υποσυνείδητό μας σαν αίσθηση κινδύνου, μήπως χάσουμε αυτό τον άνθρωπο, μήπως χάσουμε αυτή την παροχή ευτυχίας.

Τα Επτά Κέντρα Συνειδητότητας

Μέσα στα δώδεκα μονοπάτια συναντάμε την έννοια των επτά κέντρων. Αυτά τα κέντρα είναι κέντρα συνειδητότητας, κέντρα ενέργειας και κέντρα κινήτρων. Ανάλογα από ποιο κέντρο λειτουργούμε κάθε στιγμή, έχουμε ένα άλλο κίνητρο και, ανάλογα με το κίνητρό μας, η ενέργειά μας εστιάζεται σε κάποιο κέντρο. Τα επτά κέντρα είναι: Tης ασφάλειας, της απόλαυσης  της κυριαρχίας ή επιβεβαίωσης, της αγάπης, της αφθονίας, της συνειδητής επίγνωσης και της κοσμικής συνειδητότητας. Ας δούμε αυτά τα επτά κέντρα με λεπτομέρειες.

Το κέντρο της ασφάλειας

Όταν λειτουργούμε από αυτό το κέντρο, και δεν νιώθουμε εσωτερική ασφάλεια, η κάθε μας ενέργεια, η κάθε μας επικοινωνία με ανθρώπους, η κάθε μας ανάγκη να αποκτήσουμε χρήματα, ή οτιδήποτε στη ζωή μας, γίνεται με απώτερο σκοπό  να νιώσουμε ασφάλεια. Το κίνητρό μας είναι η ασφάλεια. Έχουμε προσκολλήσεις για ασφάλεια σε ανθρώπους, σε εμπειρίες, σε αγαθά, σε αντικείμενα, στο φαγητό, σε ουσίες, σε καταστάσεις, στην ερωτική επαφή, στην περιουσία μας, στα χρήματα, σε θέσεις, και ακόμα στο να υπηρετούμε άλλους ανθρώπους ή να είμαστε «καλοί». Υπάρχει περίπτωση να έχουμε καλοσύνη, και να προσφέρουμε υπηρεσία, αλλά το βασικό κίνητρο θα είναι η ασφάλεια.

Μπορεί να θέλουμε να τον «δεσμεύσουμε» με την «αγάπη» μας. Δεν είναι πάντα το κίνητρο, δεν είναι η πράξη, που δείχνει το κέντρο από το οποίο λειτουργούμε, αλλά είναι το κίνητρο με το οποίο κάνουμε ότι κάνουμε.

Δεύτερο κέντρο συνειδητότητας είναι το κέντρο της απόλαυσης

Η απόλαυση μάς ξεκουράζει, φέρνει το νου στο παρόν και, όσο είμαστε στο παρόν, ξεχνάμε το παρελθόν, ξεχνάμε το μέλλον. Εθιζόμαστε στις απολαύσεις, για να ξεκουραστούμε και να βιώσουμε ευχαρίστηση.

Μπορεί να έχουμε προσκόλληση απόλαυσης σε ανθρώπους, σε εμπειρίες, σε αγαθά, σε αντικείμενα, στο φαγητό, σε καταστάσεις, στην ερωτική επαφή, στην περιουσία, στα χρήματα, σε ουσίες, σε τσιγάρα, σε γλυκά, ποτά, τζόγο, τηλεόραση και θεάματα.

Το τρίτο κέντρο είναι το κέντρο μέσα στο οποίο αναζητάμε επιβεβαίωση της κυριαρχίας μας ή των δυνάμεών μας

Αυτό το κάνουμε κυρίως, μέσα από ανθρώπους, χρήματα, την επαγγελματική μας θέση, ή κάποια κοινωνική θέση. Δηλαδή νιώθουμε ότι αξίζουμε, ότι έχουμε δύναμη, ότι είμαστε «σπουδαίοι».

Επίσης, παίρνουμε επιβεβαίωση όταν κάποιος κάνει αυτό που του λέμε.

Όταν λέμε, «σε αγαπώ» μέσω της ενέργειας των τριών πρώτων κέντρων, εννοούμε ότι «σε αγαπώ», επειδή η παρουσία σου, ή ο τρόπος που λειτουργείς, με κάνει να νιώθω ασφάλεια ή απόλαυση ή επιβεβαίωση. «Αν αύριο δεν λειτουργείς μ’ αυτό τον τρόπο, που επιβεβαιώνει την αξία μου, ή που μου δίνει ασφάλεια, ή απόλαυση, δεν  θα νιώθω την ίδια αγάπη.» Και μάλιστα, «αν δίνει σε κάποιον άλλο, αυτά που έδινε μέχρι τώρα σ’ εμάς, δεν τον αγαπάμε αλλά νιώθουμε μίσος.» Τότε δεν είναι ακριβώς αγάπη αυτό που νιώθουμε.

Μπορεί να νιώθουμε αγάπη, να έχουμε αγάπη μέσα μας, αλλά αυτή η αγάπη είναι αναμεμειγμένη με ανάγκη, με προσκόλληση. Πολλές φορές, αυτό που μπερδεύουμε για αγάπη, είναι η ευχαρίστηση που νιώθουμε, όταν κάποιος ικανοποιεί κάποιες ανάγκες μας. Το ερώτημα είναι, αν θα συνεχίσουμε να τον αγαπάμε, όταν δεν  ικανοποιεί πια τις ανάγκες μας, ή όταν μας εμποδίζει να τις ικανοποιήσουμε.

Μόνον τότε θα ξέρουμε αν είναι αγνή αγάπη ή αν είναι αγάπη μαζί με ανάγκη.

Συνεπώς νιώθουμε αγάπη, όταν ο άλλος κάνει αυτά που του λέμε, όταν συμφωνεί μαζί μας, όταν μας χρειάζεται. Νιώθουμε ότι αποκτάμε αξία και νόημα, όταν μας χρειάζεται. Μερικοί γονείς δυσκολεύονται να επιτρέψουν στα παιδιά τους, να μην τους χρειάζονται. Επίσης, «αγαπάμε» τον άλλον, όταν συγκρινόμαστε θετικά μαζί του.

Όλα αυτά είναι προϋποθέσεις, που υπάρχουν στο νου μας, για να νιώθουμε άνοιγμα και αγάπη προς τους ανθρώπους, όταν λειτουργούμε από τα πρώτα τρία κέντρα συνειδητότητας. Τότε η ενέργειά μας είναι εγκλωβισμένη στα πρώτα τρία κέντρα συνειδητότητας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, είναι η ανθρώπινη φύση, είναι ανθρώπινο, αλλά υποφέρουμε. Δεν είναι κάτι κακό,  δεν είμαστε αμαρτωλοί, δεν είμαστε απορριπτέοι. Είναι η φύση του ανθρώπου σ’ αυτό το στάδιο της εξέλιξής του, αλλά είναι ένα χαμηλότερο επίπεδο του εαυτού μας, όπου αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας και προσπαθούμε να επιβεβαιώσουμε την αξία μας και να βρούμε ασφάλεια μέσα από εξωτερικές συνθήκες.

Οι περισσότεροι από εμάς, είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ αυτά τα τρία πρώτα κέντρα ενέργειας και όταν δεν ικανοποιούνται οι προσκολλήσεις μας, χάνουμε την αίσθηση της ασφάλειας, της ηρεμίας, της ευτυχίας και της αγάπης μας. Καταλήγουμε σε αμυντικές συμπεριφορές και στρατηγικές, με την ελπίδα να έχουμε αυτά που θέλουμε.

Ίσως έχετε ακούσει για τις στρατηγικές των ρόλων του απόμακρου, του θύματος, του τρομοκράτη, του ανακριτή. Κάνουμε αυτά, με την ελπίδα να αναγκάσουμε τον άλλο να μας δώσει αυτά που θέλουμε. Έτσι, δημιουργούμε σχέσεις αλληλεξάρτησης και όχι σχέσεις με αγνή αγάπη, χωρίς ανάγκες. Όταν δεν ικανοποιούνται οι προσκολλήσεις μας, πονάμε, νιώθουμε αδικία, φοβόμαστε και θυμώνουμε, επειδή ο άλλος δεν είναι όπως τον χρειαζόμαστε να είναι, για να νιώθουμε ασφάλεια, ικανοποίηση, επιβεβαίωση και ελευθερία. Οι προσκολλήσεις μας κάνουν να υποφέρουμε. Στα τραγούδια και στα κινηματογραφικά έργα, παρουσιάζουν την ιδέα ότι υποφέρουμε, επειδή αγαπάμε. Δεν αληθεύει αυτό.

Η αγάπη ποτέ δεν δημιουργεί πόνο. Η ανάγκη δημιουργεί πόνο, η εξάρτηση δημιουργεί πόνο.

Δεν πονάμε επειδή αγαπάμε τον άλλον, πονάμε όταν δεν έχουμε αυτό που χρειαζόμαστε από αυτόν. Ακόμα και αν ο άλλος φύγει από το σώμα του, μπορούμε να τον αγαπάμε, και χωρίς να έχουμε επαφή με το σώμα και την μορφή του. Πονάμε, επειδή μας λείπει το σώμα του. Μας λείπει το γεγονός ότι δεν  μπορούμε να τον αγγίξουμε, να επικοινωνήσουμε, να μιλήσουμε. Δεν είναι η αγάπη μας για τον άλλο που μας πονάει, είναι η ανάγκη μας. Η ανάγκη της προσωπικότητας, για την απουσία του άλλου.

Όταν μέσα από τα δώδεκα μονοπάτια, ή οποιοδήποτε σύστημα εξέλιξης, αρχίζει η ενέργειά μας να ανεβαίνει στο τέταρτο κέντρο, το κέντρο της αγάπης και να ελευθερώνεται από τα πρώτα τρία κέντρα συνειδητότητας, για πρώτη φορά βιώνουμε αγάπη χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς ο άλλος να μας δίνει πράγματα που εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε απ’ αυτόν, για να νιώθουμε αξία ή ασφάλεια. Συνήθως το πρώτο άτομο που το νιώθουμε αυτό είναι με το παιδί μας. Εκεί καταφέρνουμε να συνεχίσουμε να αγαπάμε, ακόμη κι όταν ο άλλος δεν μας δίνει πάντα αυτό που χρειαζόμαστε.

Ούτε σ’ αυτό το σημείο βέβαια το καταφέρνουν όλοι, αλλά είναι το πρώτο σημείο που ίσως το καταφέρουν. Η αγάπη είναι σαν το χρυσό, που παίρνουμε από τη γη και έχει μέσα του και άλλα μέταλλα. Αυτά τα άλλα μέταλλα είναι οι ανάγκες μας. Μέσα από τη φωτιά της σχέσης, όπου αγαπάμε κάποιον κι εκείνος καμιά φορά λειτουργεί με τρόπο που μας ενοχλεί, έχουμε την ευκαιρία να ξεχωρίσουμε την αγάπη από τα άλλα μέταλλα που είναι οι ανάγκες.

Έχουμε την ελεύθερη βούληση, να εξαγνίσουμε την αγάπη μας ή όχι. Κάθε φορά που πονάμε, κάθε φορά που θυμώνουμε ή που στενοχωριόμαστε, είναι μια ευκαιρία να ξεχωρίσουμε την αγάπη από την ανάγκη, να καταλάβουμε ότι η ανάγκη είναι αυτό που μας ενοχλεί και όχι η αγάπη.

Προσοχή: αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να πούμε όχι στον άλλο, δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να καθορίσουμε όρια με τον άλλο και σε κάποιες ακραίες καταστάσεις, αν ο άλλος είναι πάρα πολύ βίαιος, ανήθικος ή επιθετικός, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να απομακρυνθούμε από τον άλλον. Απλώς σημαίνει πως διατηρούμε αγάπη για τον άλλο. Η αγάπη λοιπόν δεν πονάει, η ανάγκη πονάει και θέλουμε μέσα από τις σχέσεις να εξαγνίσουμε την αγάπη.

Όταν η ενέργεια ανεβαίνει ακόμα πιο ψηλά, φθάνει στο κέντρο του λαιμού, που είναι το κέντρο της αφθονίας.

Εδώ αρχίζουμε να νιώθουμε ενότητα, όχι μόνο με το παιδί μας, όχι μόνο με την οικογένειά μας, αλλά με ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Ίσως στην αρχή, με τους ανθρώπους από την ίδια θρησκεία ή χώρα ή πολιτικό κόμμα ή αθλητική ομάδα. Καθώς προχωράμε όμως, ο κύκλος της ταύτισής μας μεγαλώνει και περιέχει ανθρώπους από όλες τις θρησκείες, όλες τις εθνικότητες, όλα τα οικονομικά ή εκπαιδευτικά επίπεδα.

Συντονιζόμαστε με αυτό που υπάρχει πίσω από όλες αυτές τις «ετικέτες» των ανθρώπων.

Σε μερικούς ανθρώπους ο κύκλος της ταύτισής τους δεν συμπεριλαμβάνει ούτε τον ίδιο τον εαυτό τους. Δεν αγαπούν τον εαυτό τους, ούτε τον φροντίζουν. Σε άλλους ο κύκλος ταύτισης περιλαμβάνει τον εαυτό τους και κανέναν άλλο. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως ταυτίζονται με τον εαυτό τους και την οικογένειά τους.

Υπάρχει ο κύκλος της ταύτισης και ο κύκλος της δράσης. Ταύτιση σημαίνει ότι νιώθω ενότητα, ότι ενδιαφέρομαι και δράση σημαίνει ότι κάνω και κάτι για να τους φροντίσω.

Μερικοί από εμάς έχουμε ένα τεράστιο κύκλο ταύτισης, αλλά μικρό κύκλο δράσης.

Το θέμα είναι σιγά-σιγά η δράση μας να φθάσει εκεί που ταυτιζόμαστε. Σε άλλους περιλαμβάνει φίλους και γνωστούς, σε άλλους αυτούς που ανήκουν στην ίδια θρησκεία και χώρα και μετά όλους και όλα και όλο το σύμπαν, συμπεριλαμβάνοντας όχι μόνο τους ανθρώπους αλλά και τα ζώα, τα φυτά, τη φύση, τα ποτάμια, τις θάλασσες.

Ταυτιζόμαστε με όλα, αρχίζουμε να βιώνουμε τον εαυτό μας σαν ένα μέρος του συνόλου και μας ενδιαφέρει η ζωή μας να μη βλάπτει πουθενά το σύνολο. Μας ενδιαφέρει ο τρόπος που ζούμε, να συμβάλλει στο καλό του συνόλου.

Όταν είμαστε σ’ αυτή την κατάσταση, αρχίζει να συμβαίνει κάτι πολύ ωραίο. Αρχίζουμε να έχουμε τη συμπαράσταση του σύμπαντος. Γίνονται θαύματα. Δεν χρειάζεται να κάνουμε καμία προσπάθεια επιβίωσης. Είμαστε υπηρέτες του σύμπαντος και το σύμπαν πάντα φροντίζει για την επιβίωσή μας, για τις ανάγκες μας και παύουμε να κυνηγάμε να γεμίσουμε  απ’ έξω, έχουμε εσωτερική πληρότητα. Έχουμε και την επιβεβαίωση που χρειαζόμαστε και τα χρήματα που χρειαζόμαστε και το σπίτι που χρειαζόμαστε και όλα αυτά που χρειαζόμαστε για να ζούμε αξιοπρεπώς και να κάνουμε το έργο μας. Όλα αυτά έρχονται με ένα μαγικό τρόπο, επειδή εμείς εργαζόμαστε για το καλό του συνόλου.

Γι’ αυτό λέγεται  «το κέντρο της αφθονίας».

Όταν η ενέργεια ανεβαίνει ακόμα πιο ψηλά, στο τρίτο μάτι, στο κέντρο του μετώπου, γινόμαστε παρατηρητές με ηρεμία και με πνευματική αγάπη για όλους, ανεξάρτητα από ανάγκες και συμπεριφορές.

Βλέπουμε τους άλλους σαν ψυχές. Εδώ η αγάπη δεν εκφράζεται όπως εκφράζεται πολλές φορές στο σινεμά ή στα τραγούδια, γιατί  αυτού του είδους η αγάπη  αντιπροσωπεύει την εγκλωβισμένη ψυχή.

Βλέπουμε τον άλλο σαν ψυχή. Δεν έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη να βολεύουμε το «εγώ» του άλλου ή να βοηθάμε το «εγώ» του άλλου να βολεύεται μέσα στη ζωή. Μας ενδιαφέρει πιο πολύ η εξέλιξη του άλλου, γιατί δεν τον βλέπουμε σαν «εγώ» ή σαν «σώμα».

Τον βλέπουμε σαν μια ψυχή στην εξέλιξη και αυτό μας ενδιαφέρει. Και έτσι μπορεί να μην παίζουμε σε αυτό το επίπεδο τα διάφορα παιχνίδια του «εγώ». Εδώ είμαστε πιο ειλικρινείς, συντονισμένοι πάντα στην ποιότητα της αγάπης. Δεν θα λέμε στον άλλο πάντα αυτά που θέλει να ακούσει, θα πούμε την αλήθεια αλλά με αγάπη.

Όταν φτάνει στο πάνω μέρος του κεφαλιού – είναι ένα τεράστιο κέντρο που μας ενώνει με όλους και με όλα – γινόμαστε συμπαντική συνειδητότητα και βιώνουμε την ενότητα με όλους τους ανθρώπους και όλη τη φύση και όλο το σύμπαν.

Εδώ δεν μπορούμε καν να μιλάμε για αγάπη, όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε την αγάπη, γιατί δεν υπάρχουν δύο. Είναι σαν αυτό που έλεγε ο Χριστός, «Είμαι μέσα σας, είστε μέσα μου, εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα, ο Πατέρας είναι μέσα μου». Δεν υπάρχουν δυο διαφορετικά όντα για να αγαπιούνται ή όχι. Είμαστε ο άλλος. Είμαστε ένα με όλους. Συνεχίζεται…

«Τα δώδεκα μονοπάτια», είναι μια ιδέα που γράφτηκε το 1974 από τον Ken Keyes. omorfizoi.gr

Διαβάστε τη συνέχεια

loading...
Loading...
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ